не зусім чалавечае

закрый вочы,мой мілы. сёньня будзе табе ад мяне страшная калыханка. цябе заверціць, закруціць у полі завірухаю, халоднаю, лютаю. але ты маеш сьмелае сэрца, не замарозіць цябе завіруха, сагрэе сэрца. патрапіш ты ў цёмны лес, сустрэнеш ваўка, лешага і русалку. воўк захоча цябе з’есьці, бо няма чаго есьці зімою ў лесе. будзе ён вялікі і шэры.. і размаўляць з табою будзе па-чалавечы. жах пранікне ў твае вочы, халоднаю руку ахопіць маленькую душу. але ў воўка – чалавечыя вочы. табе стане яго шкада і ты аддасі яму краюху хлеба, што ў сэрца захаваная ляжала. і воўк адпусьціць цябе, знікне паміж дрэваў, і сляды яго замяце... а ты пойдзеш у іншы бок па невядомай сцежцы, знойдзеш хату і пагрукаеш у дзьверы. выйдзе касматы лешак, паглядзіць на цябе хітрымі вачыма, запрапануе застацца ў яго, пабавіць яго байкамі, прапануе цёплы ложак ды ежу. будзе прывабліваць золатам і срэбрам, захоча назаўжды пакінуць цябе ў сябе... але ты раптам узгадаеш,што недзе ёсьць дом,туды трэба вярнуцца. з цяжкасьцю, але адмовіш ты лешаму. папросіш толькі шлях паказаць, як выйсьці з лесу. ён уздыхне, пацісне плячыма і пакажа наперад рукою... зачыніць дзьверы хаты, застанецца сумаваць ля печкі.. і ты пойдзеш, наперад, праз цемру і снег. будзеш ісьці,пакуль не перастанеш адчуваць свае ногі. раптам, праз дзіру ў свядомасьці ты адчуеш цяпло. знаёмы голас, недзе бачаны ўжо твар...вельмі шмат разоў бачаны. спынішся пад дрэвам, падымеш вочы і пабачыш русалку. яна адзін у адзін падобная да тваёй каханай...толькі вочы чужыя... яна цягне цябе цяплом, вабіць найлепшым у сьвеце голасам. прапануе застацца з ёй назаўсёды, забыцца на зямное, жыць у вечным раі.. ты ледзь не падаеш у прорву беспрабуднага...і раптам злева колецца адчуваньне, што ты ніколі яе больш не пабачыш, не адчуеш цёплых вуснаў і не патонеш у цёмных вачах. ты крычыш і бяжыш, куды – невядома, толькі б далей,далей.....цябе паглынае снег і раптам ты прачынаешся...

больш ты ніколі нічога не будзеш баяцца.

у пакоі стала страшэнна халодна. падыходжу да акна. вецер.. можна захварэць. прыкрываю акно. усё адно халодна...
раптоўна выходжу ў калідор...а там так неверагодна цяпло,нібы гэта не зараз прыходзіць белая зіма,не ў суседнім пакоі мятуць мяцелі і выпадае снег...цеплыня ахінае і расслабляе...вяртаюся ў пакой..вырашаю прыадчыніць дзверы - цеплыня прабіраецца ўнутр,паступова запаўняючы прастору. цёпла. добра.

я разумею,гэта як сядзець у пакоі сваёй душы. вецер звонку пушчаеш унутр,а для сваіх - зачыняешся. і не прапускаеш тонкі струменьчык цяпла.
кеб цаніць гэтае цяпло можна час ад часу рабіць як я - лятаць на халоднае паветра. пад аблокі і ў грымоты. глупыя людзі,што ж вы робіце.а потым вецер у душы. і няма,чым ганарыцца.і няма,пра што ўспомніць. адзін толькі халодны вецер,якія хістае аконную раму...

моей сущности была-таки подарена новая жизнь.
вернее,ещё одно воплощение.
я не могу совсем уйти туда. туда,где живут такие,как я. и совсем остаться тут я тоже не могу. поэтому мне дана новая сущность.теперь меня две.телесная и бесплотная.
бесплотная,пожалуй,такая же,как и была.
а вот телесная...странная)
странная девушка.не совсем человеческого происхождения.. жить ей отмеряно..немало. как необычно. она совсем не такая,как я в своём бестелесном воплощении.
что ж. я узнаю,что такое человек.

вы поселили печаль в моём сердце.
тогда,когда оно и так было печальным.
теперь я захочу проникнуть в глубину вашей печали,но вы не дадите мне это сделать..
потому что вы - одиночка.
и вы не поймёте,что ангела не нужно беречь от грусти.это его суть.
ну что ж,попробуйте. к счастью,у вас хватит жизни)
а я попробую уберечь вас вслепую. мне не дозволено да и затруднительно проникать в ваши мысли.
но,может,в ваших глазах хоть когда-то проскользнёт облегчение или радость.
тогда не зря.

твоё сердце лежит в моём левом кармане. теперь оно может биться рядом с моим.

зы: а твоим ногам,наверное,теперь легче носить тебя. только не забывай,что оно у тебя есть.

не плач,маленькая,не бойся.
будет больно,но переживаемо.
ты ведь не боишься боли.
ты не боишься отдавать,не боишься крушить и ломать свою душу на маленькие осколки,чтобы кому-то было лучше. только не было бы зря. только боюсь,что ничего не останется. возведу вокруг тебя стену,крепкую,чтобы хрустальный бутончик твой души остался цел. ты совсем не бережёшь его. только бы не задохнулась. знаю,знаю,что нельзя,как же пережить тогда страшную потерю тебя в толпе других,похожих на гранёные стаканы? живи.

------------

отведи меня туда,где тепло и тихо,напои меня пустым чаем. раскажи мне о миллионах своих революций. о том,куда катится мир. о том,где живёт ветер. о том,что теперь живёт в твоей голове. я не испугаюсь. мне не будет страшно. я,возможно,последний раз не чужая. и я всё-всё выслушаю внимательно и запомню навсегда. я унесу это в вечность. ты стоишь того. разве не прекрасно?
я буду скучать

добра парыць над фантанам ці над вадападам...у сонечны дзень. калі нікогда вакол няма..маленькія кропелькі вады крышталікамі разлятаюцца ў бакі,кранаюць тваё адзеньне,робяць блакітнае сінім..ствараюць у сонечным паветры мільёны маленьккіх вясёлак.. адчуваць бясплотным целам халоднае крананьне вады..

і нават не так сумна,што ў сьвеце няма месца для цябе. ведай,знойдзецца маленькі кавалачак,куток чыейсьці душы,які прыме цябе ,як у свой дом,дзе ты будзеш жыць,дзе ты будзеш ствараць,дзе табе хопіць месца нават лётаць і дзе будуць твае крылы... гэта будзе падобна да цёплага дню ў цудоўным ціхім горадзе з брукаванымі вуліцамі і роварамі. на чалавека,які будзе ведаць на памяць усе лініі на тваёй далоні і цалаваць твае вейкі будзе для яго найвялікшым шчасьцем.
трэба толькі верыць. трэба толькі бачыць.

я схавалася. я ізноў хаваюся ад людзей. сыходжу ў гэты свой мірок.
тым прыемней лётаць там,у вышыні,зусім адной...думаць пра сваё цяпер?.. не. зусім-зусім не думаць,ні пра цяпер,ні пра будучыню.. я прыду да раўнавагі,я буду чыстай,я буду светлай, светлай з такімі цёмнымі крыламі?.. не,гэта крылы будуць светлымі,каб прыкрываць мяне там,у небе ,ад людскіх вокаў,каб не падумалі яны,што чорны варожы самалёт і вайна... затое сама я - чорная і празрыстая,як цень..
я не ўмею сябраваць,я не ўмею мець сяброў.на мяне нельга пакласьціся. я дапамагаю толькі аднойчы. прычым сама вырашаю калі.
падыдзі да мяне ціхенька на пальчыках,ты зможаш дакрануцца да мяне.. ці зможаш утрымаць? я шчэ не ведаю сама.спрабаваць небяспечна. намагайся,калі не баішся электрычных разрадаў.толькі не прывыкай. вельмі цябе прашу.

чалавек з залатымі пальцамі...яны такія даўгія,яны цягнуцца,яны ўплятаюцца ў павуціньне сеціва..і варушаць там усё вакол..калі я пачала ў гэтым разбірацца?нейк паспела. рзбірацца. ды глупства.ведаю толькі,што гэта ўсё няпраўда. праўда толькі сонца і вецер у твар. цяпло і холад. і шчэ. самае галоўнае. чалавек.тое,што унутры. датыкніся да сапраўднага.

я запомнила-таки твоё лицо,человек!

я запомнила его. это не значит,что теперь я могу узнавать тебя в толпе - это я могла уже давно..я запомнила его сердцем,которого нет..значит,всё-таки есть?

я запомнила твоё лицо - это значит,что теперь оно живёт у меня внутри,в моей голове,оно теперь как заставка по умолчанию - так это называется? я запомнила,а значит теперь я могу дать тебе свои крылья.чтобы ты летал.чтобы ты стоил этого.хотя...ты и так стоишь.ты стоишь много большего.

вы ведаеце,як гэта - не ведаць? не адчуваць? не хацець?
гэта як смерць. праўда-праўда. ты паступова сыходзіш з жыцьця,пачынаеш за ўсім назіраць з боку,а мабуць і з вышыні - гэта не прынцыпова...ты цяпер разумны. ведаеш усё і за ўсіх. толькі сам нічога зрабіць не можаш..ці ўжо не хочаш..а што потым? смерць ужо не палохае..а навошта тады ўсё гэта?

-----

а так хочацца раптам быць сонцам,там,у вышыні,і дарыць цяпло і жыцьцё ўсяму,што ёсьць тут.. вам не хочацца?

-----

падымаюся ў паветра,павольна,нікуды не спяшаючыся,як пакідаюць мейсца,дзе было найвялікшае шчасьце,але больш не будзе, і заставацца тут больш нельга ніяк. каб запомніць усё і ўзгадваць гэта цёплым ці халодным вечарам,гледзячы ў акно на начное неба і выціраючы далонямі сьлёзкі з бясплотных шчок,дакалдна не ведаючы,ці яны сумныя, ці ўсё ж такі сьлёзкі шчасьця...

белы-белы анёл. на яго балюча глядзець, такі ён сьветлы. і вяліізныя крылы. чорныя. чаму чорныя? усё проста. трэба ж нейк прыкрываць сваё сьвятло... ад слабых чалавечых вачэй. маскіравацца ў чорным сьвеце,каб не засмучаць чалавечы розум.
а яшчэ... гэта значыць,што гэты анёл - не зусім анёл. бо калі ён сутыкаецца з чалавечымі справамі,даводзіцца яму рабіць вельмі ўжо чалавечыя справы.. зусім не анёльскія.. не дрэнныя,а проста вельмі па-чалавецку.

белы анёл з чорнымі крыламі. ці,можа,наадварот?..

зіма...а мне так цёпла-цёпла.... нібы ўнутры мяне гарыць такая прыгожая сьвечачка... зь кім падзяліцца?...

а што бачыце вы,гледзячы ў люстэрка?
можа,сябе,такога,якога бачаць людзі вакол..
можа,проста нежывы адбітак вашае абалонкі...
можа,нейкую самастойную,незалежную ад вас сутнасьць...
а можа - нешта вельмі глыбокае ў сабе,бачны толькі вам бляск у глыбіні вачэй,затоенную ў зрачках думку...

люстэрка..
што за ім? напэўна,новы,невядомы і незнаёмы сьвет,дзе жывуць вобразы,цені і адбіткі чалавечых думак...

и правда,всё что есть во мне светлого - только крылья нарисованныя мелом на ветру

а всего-то есть,что крылья да непонятная тёмная тень в воздухе..

сёньня... сёньня.. я даведалася.. што.. што ў кожнага чалавека ў грудзях ёсьць маленечкі камячык, які клічацца сэрцам... не,я чула аб гэтым некалі,але...але не верыла. не разумела,што ж гэта такое.. навошта патрэбна яно.. выкарыстоўвала патасныя фразы на гэты конт,але не адчувала іх значэньня..а потым зазірнула ва ўласныя грудзі і не знайшла там нечага хотя б крышачку падобнага да гэтай мышцы з кулак памерам. і ніколі ніводнага таго пачуцьця, пра якія так шмат пішуць ды распавядаюць. гэта дрэнна? ці добра? ці як увогуле?... як гэта?..не ведаю...

мабуць,людзі не чуюць адзін аднаго? бо іначай чаму яны так жудасна не разумеюць,што трэба рабіць,калі некаму дрэнна? чаму не жадаюць заўважаць адзін аднаго?.. бо не змогуць жа па-аднаму..

сьпіце-сьпіце!.. не кранайцеся з мейсцаў,не варушыцеся,пабачыўшы ці пачуўшы мяне,гэта вам насамрэч сьніцца.. бо вы не можаце мяне бачыць.. але я вас - магу,і гэта самае галоўнае!.. таму што я магу падайсьці да вас,да кожнага-кожнага, і супакоіць,забраць вашыя праблемы,пашчыльней закутаць вас у мяккую коўдру, пацалаваць у лоб халаднючым пацалункам,які вы не адчуеце, бо не верыце ў мяне,але гэта не важна!.. а хто казаў,што дарослым непатрэбныя калыханкі? патрэбны,яшчэ як!.. бо схавалі гэтыя людзі ў сябе далёка ўсё самае дзіцячае,што шчэ засталося ў душы, што не выкаранена з сэрца,самую вялікую патрэбу ў пяшчоце,самае вялікае жаданьне,каб пагладзілі па галаве.. забыліся на гэтае,так?.. дык вось слухайце,як я сьпяваю для вас,мая песьня ў ветры,што вые за вокнамі,у дажджы,што грукаціць па падваконьні, у вішнёвай галінцы,што стучыцца ў шкло... слухайце, як падыходжу срэбнымі крокамі і кранаю за плячо,каб зараз жа зьнікнуць і з'явіцца каля іншага ложка.. толькі.. добрыя мае,слаўныя,не змагу заўсёды быць тутака,побач,таму прыйдзецца вам вучыцца абыходзіцца самім. толькі не забывайцеся на самае сваё схаванае глыбока...

няма,няма,нічога няма!!!! няма праўды,няма добрых словаў,няма цеплыні сярод людзей!!!! гэта нібы... ах,не ведаю...
сьлёзы цякуць па твары, перашкаджаюць бачыць вакол,выцірай-не выцірай - толькі размажаш салёную ваду па твары.і ты пачынаеш гістэрычна рыдаць,уздрыгваючы ўсім целам,разумець,што зараз звярзешся з улюбёнага хмарачоса і ўжо адчуеш,як ляціш уніз,як не трываюць,ламаюцца ад ветру слабыя крылы, як паскараешся перад самым асфальтам, на якім нікога няма,бо глыбокая ноч.. і раптам нехта кранае за плячо. так таропка,але ўсё ж як мага болей пяшчотна. і ты адчуваеш - ён проста жудасна баіцца вышыні. але ён прыйшоў сюды. дзеля цябе. і,можа,твае крылы і не вытрываюць цябе,але ты ведаеш,што вытрываюйць нават вас абодвух менавіта дзеля яго,дзеля некага іншага. бо ты любіш людзей. а ён кахае цябе.і таму давярае.

сядзець на краі даху велічэээээзнага хмарачоса... да.. у гарадох таксама ёсьць свае перавагі... вось і зараз,сядзіш,спусьціўшы ногі ў бездань.. ізноў холад. мне падабаецца холад. ён такі... спакойны. не пакідае думак у галаве. вычышчае бруд з душы. ён пранізвае цябе і не пакідае часу на калыханьні паміж тым і іншым, паміж сьвятлом лямпачкі і сьвятлом сонца. паміж акіянам і ручайком у тваім двары, паміж сэрцам і душой. а хто ведае,што лепей?.. толькі ты,толькі ты можаш у гэты момант, калі цябе праціне холад да самых костак,да самых глыбокіх кропачак цела,патаемных куточкаў сэрца і такіх няўлоўных думак, адчуць гэтае.. і ты адразу даведаешься,хто ты.. ну,хаця б,чаго ж табе трэба... і толькі гэтае застанецца важным. бо гэта ты . і ніхто не можа ні ганьбіць,ні ўхваляць цябе за гэта. бо яны не ведаюць.

... а ты сядзіш на даху велічэээээзнага хамарачоса і ведаеш. усё,што патрэбна.